دلنوشته مجموعه دلنوشته‌‌های استسقا | Yasaman.Raziyan کاربرانجمن یک رمان

[YASAMAN.RAZIYAN]

نام دلنوشته:استسقا

نام نویسنده:YASAMAN.RAZIYAN

مقدمه:
پرداختن آرمان‌های دوخته شده به تیرک سیاهی،
برای دستان ناتوان از ایمانم، جان‌فرسابود!
آرمان‌ها، پنجه‌های پولادین می‌خواستندو
برای در آغوش کشیدن کوچک‌ترین باریکه‌ی روشنایی در تلاش بودند.
و من، جز دردِ خاموشی شب با سینه‌ای بی‌هوا!
چیزی در دکانِ‌فقیرانه‌ی خود، برایشان نداشتم!
هر چند که با گذر تیک‌تاکِ ساعتِ کنج‌خانه،
این دکانِ مُفلِس، تهی‌تر نیز می‌شد... .

پ.ن1: این دلنوشته برای مسابقه‌ی پرواز قلم می‌باشد.
پ.ن2: متن دلنوشته به نوعی از زبان یک فرد نابینا گفته شده است.​

 

[R.Reyhani]

•| بسم رب القلم |•
آنچه از دل برآید، لاجرم بر دل نشیند...

نویسنده‌ی عزیز، بی‌نهایت خرسندیم که دلنوشته‌های زیبایتان را در انجمن «یک رمان» به اشتراک می‌گذارید.
خواهشمندیم پیش از پست‌گذاری و شروع دلنوشته‌، قوانین بخش «دلنوشته‌های کاربران» را به خوبی مطالعه بفرمایید.
***
قوانین بخش دلنوشته‌ی کاربران"
پس از گذشت حداقل ۲۰ پست از دل‌نوشته، می‌توانید در تاپیک زیر...​

لطفا برای مشاهده کامل مطالب در انجمن ثبت نام کنید.

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]**
ظلمتِ شب با نوای خوشِ نقاره‌زنان
گویا علَمِ خوشی به دست‌ گرفته
و وصلتِ ماهِ سفید بخت و آسمانِ رعنا را جار می‌زند!
اما من!
پلک بر پرده‌ی غبارگرفته‌ام می‌زنم
و باره‌ای محکم‌تر از قبل! بر درِ عقده‌ی بی‌چاره‌ام می‌کشم!
که نکند برسرِ مردمکانِ محنت‌زده‌ام
عَربده‌ای‌رُعب برانگیز سر دهد!
[/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
شب‌های نغمه‌خوان، همچون پُتکی سفت
برای آرزوهای بی‌تَرگم می‌مانند که بی‌رحمانه
همانندِ نوازش‌های پردرد،
از پا هلاکشان می‌کنند![/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
کام‌‌هایِ در چنگالِ اسارت
گویا مُسکِرِ قلب‌های عاجزم بودند
که این روزهای جان فرسا،
با اسیر شدنشان،
جنگ در جانم به پا کرده‌اند!
اما چه کنم که من،
بی‌تمکن تر از آنم که آرزو‌های فلک‌زده‌ام را
از چنگال اسارت نجات دهم!
[/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
وحشت از سیاهی مطلق،
متعلق به گوی‌های بی‌معصیتم نبود!
گناهه آن بادام‌های پر کلاغی
تنها بی‌وفایی به عقده‌های ویران‌زده‌ام بود و بس
که آن هم باز به جفای جهان بر می‌گردد
نه گناهه چشم‌های بی توانم!
[/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
غبطه به حالِ خورشیدن خوردن
این روزها کارِ مردمانِ درمانده‌ام شده است!
عدواتِ خورشید با قرنیه‌ی چشمانم
گویا هیچگاه تمامی ندارد!
کاش سیاهی که این روزها
تیمارِ جانم شده است،
بیاید و وصلت خورشید
با این سوی‌خاموشم را استدعا کند!
[/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
دواتِ پاک و زلالِ چشم‌های عنکبوت بسته‌ام
منت بر مرادِ دل می‌گذارند و
همچون چشمه‌ایی که گویا تازه سیراب شده
کام‌ِ آرزوهایم را تر می‌کنند!
[/THANKS]​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
اَوانِ تسلایِ جانِ پر خنجرم
هنگامه‌ی زجر سر داده است
که ای کاش!
طمأنینه‌ای‌ در یک لحظه
فروغی خنک دریک نگاه
بازهم مهمانِ خانه‌ی فقیرانه‌ام می‌شد!
[/THANKS]​

*اوان:زمان​

 

[YASAMAN.RAZIYAN]

[THANKS]***
آغوشِ زجر برایم دست باز کرده است!
گویا این روزها به جای مادر، او بر سرم
دست می‌کشد!
دستی که همانندِ پتکی سفت
سرم را نوازش می‌کند!
و با هر نوازششِ خانه‌هایِ عقده ام
ترک می‌خورند و
خونِ ناتوانی از لابه‌لای ترک ها به بیرون راه می‌یابند.
[/THANKS]​