موزیسین سرگئی راخمانینوف

[.REIHANEH.]

سرگئی راخمانینف
سرگئی راخمانینف ، تمام و کمال سرگئی واسیلیویچ راخمانینوف ، راخمانینف نیز هجی کرد رحمانینوف ، یا راخمانینوف ، (متولد 20 مارس [اول آوریل ، سبک جدید] ، 1873 ، Oneg ، در نزدیکی Semyonovo ، روسیه - درگذشت 28 مارس 1943 ، بورلی هیلز ، کالیفرنیا ، ایالات متحده) ، آهنگساز که آخرین شخصیت بزرگ سنت رومانتیسم روسیه و یک مجرب برجسته پیانو در زمان خود بود. وی به ویژه با کنسرت پیانو و قطعه ای با عنوان پیانو و ارکستر مشهور است راپسودی در موضوعی از پاگانینی (1934)

 

[.REIHANEH.]

اوایل زندگی
راخمانینوف در یک ملک متعلق به پدربزرگ و مادربزرگش متولد شد ، واقع در نزدیکی دریاچه ایلمن در منطقه نووگورود. پدرش یک افسر بازنشسته ارتش و مادرش دختر یک ژنرال بود. این پسر قرار بود افسر ارتش شود تا اینکه پدرش با سرمایه گذاری های خطرناک مالی ، کل ثروت خانواده را از دست داد و سپس خانواده را ترک کرد. پسر عموی جوان سرگئی ، الكساندر سیلوتی ، پیانیست و رهبر ارکستر مشهور ، توانایی های پسر را درک کرده و پیشنهاد کرد که او را برای تحصیل در رشته پیانو نزد استاد برجسته و پیانیست نیکولای زورف در مسکو بفرستد. این به دلیل برخورد شدید انتظامی Zverev با پسر است که تاریخ موسیقی مدیون یکی از بزرگان برجسته پیانو قرن بیستم است. برای تحصیلات عمومی و موضوعات نظری او در موسیقی ، سرگئی در هنرستان هنر مسکو شاگرد شد.

 

[.REIHANEH.]

در 19 سالگی او از هنرستان فارغ التحصیل شد و برای اپرای تک بازی خود مدال طلا گرفت الکو (بعد از شعر الكساندر پوشكین تسگانی [کولی ها]). شهرت و محبوبیت وی ، هم به عنوان آهنگساز و هم به عنوان پیانیست کنسرت ، توسط دو ساخته آغاز شد: مقدمه در C-sharp Minor ، برای اولین بار در 26 سپتامبر 1892 و او در انظار عمومی بازی کرد کنسرتو پیانو شماره 2 در C Minor ، که اولین اجرای خود را در 27 اکتبر 1901 در مسکو انجام داد. قطعه سابق ، اگرچه اولین بار راچمانینوف را مورد توجه عموم قرار داد ، اما در طول زندگی او را آزار داد مقدمه به طور مداوم توسط مخاطبان کنسرت خود درخواست شد. کنسرتو ، اولین موفقیت بزرگ وی ، امیدهای او را پس از یک دوره تلاش بی تحرک زنده کرد.

 

[.REIHANEH.]

در دوران جوانی ، راخمانینوف در معرض بحرانهای عاطفی پیرامون موفقیت یا عدم موفقیت در کارهای خود و همچنین روابط شخصی خود قرار گرفت. اعتماد به نفس و عدم اطمینان او را به افسردگی های عمیقی سوق داد ، یکی از شدیدترین آنها بعد از شکست ، در اولین اجرای خود در مارس 1897 ، از او سمفونی شماره 1 در D Minor. سمفونی ضعیف اجرا شد و منتقدان آن را محکوم کردند. در این دوره ، هنگام تجارب عاشقانه ای ناخوشایند ، وی را نزد روانپزشک ، نیکولای دال ، بردند ، که اغلب او را به خاطر بازیابی اعتماد به نفس آهنگساز جوان ، و به این ترتیب وی قادر به نوشتن کنسرتو شماره 2 پیانو (که به دهل اختصاص دارد).

 

[.REIHANEH.]

عمده فعالیت خلاقانه
در زمان انقلاب 1905 روسیه ، راخمانینوف رهبر ارکستر در تئاتر بولشوی بود. اگرچه بیشتر از یک شخص ناظر سیاسی بود که درگیر انقلاب بود ، اما در نوامبر 1906 به همراه خانواده اش برای زندگی در درسدن . در آنجا او سه امتیاز اصلی خود را نوشت: سمفونی شماره 2 در E Minor (1907) ، شعر سمفونیک جزیره مردگان (1909) ، و کنسرتو پیانو شماره 3 در مینور (1909) آخرین مورد مخصوصاً برای اولین تور کنسرت وی در این کشور ساخته شد ایالات متحده ، اولین تحسین پیانیستی خود را در 28 نوامبر 1909 ، با سمفونی نیویورک به سرپرستی والتر دامروش ، برجسته کرد. کنسرتو پیانو شماره 3 نياز به نيكي زيادي از پيانيست دارد آخرین حرکت آن یک بخش شجاعت است که به همان اندازه خیره کننده است. در فیلادلفیا و شیکاگو با همان موفقیت در نقش رهبر ارکستر ظاهر شد ، تصنیف ها . از اینها ، سمفونی شماره 2 قابل توجه ترین است: این یک اثر احساسی عمیق و یک موضوع موضوعی است. هنگام تور ، از وی دعوت شد که رهبر دائمی سمفونی بوستون شود ، اما او پیشنهاد را رد کرد و به روسیه در فوریه 1910.

 

[.REIHANEH.]

سالهای بعد
گزیده ای از جدول مطالعه شماره 5 ، Op. 39 (1916–17) ، توسط سرگئی راخمانینوف. دائرæالمعارف بریتانیکا ، شرکت

پس از انقلاب روسیه در سال 1917 ، راخمانینف به دومین تبعید خود تحمیل شده خود تقسیم شد ، و زمان خود را بین اقامت در سوئیس و ایالات متحده تقسیم کرد. اگرچه طی 25 سال آینده بیشتر وقت خود را در یک کشور انگلیسی زبان گذراند ، اما هرگز به زبان آن تسلط پیدا نکرد و کاملاً با خود سازگاری پیدا نکرد. او با خانواده و یک حلقه کوچک از دوستانش زندگی نسبتاً منزوی را سپری کرد. دلش برای روسیه و مردم روسیه تنگ شده بود - همانطور که گفت ، تخته صدای موسیقی او. و این بیگانگی در گذشته او تأثیر مخربی داشت پربار توانایی خلاقیت او اصالت واقعی کمی داشت اما برخی از کارهای قبلی خود را بازنویسی کرد. در واقع ، او تقریباً كاملاً خود را وقف كنسرت در آمریكا و اروپا كرد ، زمینه ای كه در آن همتایان کمی داشت. تنها آثار قابل توجه او از این دوره می باشد سمفونی شماره 3 در یک مینور (1936) ، بیان دیگری از افتضاح ، اسلاوی مالیخولیا ، و راپسودی در موضوعی از پاگانینی برای پیانو و ارکستر ، مجموعه ای از تغییرات در a ویولن دمدمی مزاجی توسط نیکولو پاگانینی . آخرین کار مهم راخمانینف ، رقص های سمفونیک برای ارکستر ، در سال 1940 ، حدود دو سال قبل از مرگ او ساخته شد.
منبع gov-civ-guarda