در حال تایپ رمان پاچین رقصان | جانان.م کاربر انجمن یک رمان

دلبر که جان فرسود از او · 2/7/26

کد رمان: ۵۸۴۸
ناظر: @Ghasedak~

《به نام خالق سیال ذهن》

خلاصه:
نارین، زنی گمشده در گذرگاه تاریخ است که در دهه‌ی بیست شمسی ورق زندگی‌اش به یکباره برمی‌گردد. او راوی صفحاتی تاریک از تاریخ این سرزمین است و میراثش هشتاد سال بعد به دست افرا می‌افتد.
افرا، که در ظاهر به علت مأموریت کاری به کاشان سفر می‌کند، به واسطه‌ی همان میراث وارد ماجرایی خاص می‌شود که او را راهی جست و جو می‌کند. جست و جو با یک همراه در هزارتویی پر تب و تاب. جایی که هر گره رازی را می‌گشاید.

*پاچین: نوعی دامن زنانه/ پی و اساس دیوار

پاچین رقصان معنایی دو پهلو دارد: دامنِ زنی...

Eccedentesiast · 3/7/26

«به نام داعیه‌ی سر متن‌ها»

نویسنده‌ی عزیز، ضمن خوش‌آمد گویی، سپاس از انتخاب این انجمن برای منتشر کردن رمان خود،
خواهشمندیم قبل از تایپ رمان خود قوانین زیر را به دقت مطالعه فرمایید!
قوانین جامع تایپ رمان

آموزش قرار دادن رمان را در تاپیک زیر دنبال کنید.
نحوه‌ی قرار دادن رمان در انجمن برای مطالعه کاربران

و برای پرسش سوالات و اشکالات خود در رابطه با رمان...

دلبر که جان فرسود از او · 3/7/26

مقدمه:

فکر و ذکرمان شده کسب آبرو.
چه آبرویی؟!
مملکت ‌رو تعطیل کنید، دارالایتام دایر کنید درست‌‌تره.
مردم نان شب ندارند.
قحطی است.
دوا نیست.
مرض بیداد می‌کند.
باران رحمت از دولتی سرقبله عالم است،
سیل و زلزله از معصیت مردم.
میرغضب (جلاد) بیشتر داریم تا سلمانی.
سر بریدن از ختنه سهل‌تر است.
ریخت مردم از آدمیزاد برگشته.
چشم‌ها خمار از تراخم است،
چهره‌ها تکیده از تریاک.

🎬 حاجی واشنگتن (1361)/ علی حاتمی

دلبر که جان فرسود از او · 3/7/26

پرده‌ی اول _ استاد
(افرا _ خرداد ۱۴۰۳)

《وقتی که داشت از روی صخره می‌افتاد، دیدمش. تیر درست خورده بود میان دوتا ابروش، وسط پیشانی! اگر خودم شاهد نبودم، هرگز باور نمی‌کردم. چه کسی باور می‌کرد مردی که یک روز حتی نمی‌توانست درست پشت قاش* زین بنشیند، حالا یک گلوله را مثالِ خال هندی وسط پیشانی برادرم کاشته است؟ برادرم! پسرِ ایل که با ضربِ شست تفنگش بال مگس را روی هوا می‌زد. اگر این شومی و برگشتن بخت نبود، پس چه بود؟》
با صدای بوق ماشین عقبی از جا پریدم. از آینه، راننده‌ی کم طاقت را نگاه کردم و بعد، چراغ سر چهارراه را که حالا سبز شده بود. پایم را روی پدال گاز فشرده و به آرامی حرکت کردم‌. راننده‌ی عقبی، با بوق کشداری از کنارم رد شد:
- دِه بِزِن کنار گاریچی! برو بیشین پشت...

دلبر که جان فرسود از او · 4/7/26